ఇడియట్  

 ఇడియట్ సినిమా ఒచ్చినప్పుడు అందులో "చెలియా చెలియా" అనే పాట ట్యూన్ కి రాసుకున్నా ఇది. Situation మాత్రం అదే.

పల్లవి:

ప్రేమా వలపే నిలుపు.. కవివై కథలే నడుపు..... కథలో వ్యథలే గెలుపు...

ప్రేమా మనసే మొదలు... బ్రతుకే బరువై మిగులు.. రగిలే చితులే తుదలు...

మనసారా మనసే అడిగే ఈ వేదన .. ప్రియమారా పెదవే పలికే ఈ రోదన ..

అడుగే పిడుగై కదిలే పయనం ఆపుమా.....


చరణం 1 :

వెదికే వెలుగే కరువై శూన్యం నరకం మిగిలే

యదలో సమరం జరిగే మరణం బ్రతుకై మిగిలే

రెప్పలు తెరచిన మెలకువలో కలలన్నీ కరిగెను కన్నీరై

నీరే ఇంకదు కన్నులలో నీ నెత్తుటి రాతలు గుండెలలో

చరితలు చెప్పిన సత్యమిదే

ప్రేమల రాతలు మారవులే 

ప్రేమా ప్రేమే పంచకుమా... విధికే వరమీ వలపు సుమా.....ఓ ఓ ఓ

మనిషిని వదిలి మనసుని చంపే  గరళం ఈ ప్రేమా

చెలియా చెలియా వినవా కలతే కోతే నెలవై... హృదయం రగిలే పగిలే 

సఖియా వలపే పంచి... జతగా నడిచి విడిచి... వదిలే క్షణమే మిగిలే..


చరణం 2 :

గతేమే కథగా మారి భవితే కలగా మారి

వలపే వరమై చేరి వరమే విషమై మారి

నేనే నీవై మారానే నీ ఊసే ఆశై సాగానే

నువ్వే లేని నేనుంటే ఆ నేనుకి అర్ధం మరిచానే

ప్రాణం పోసిన దేవతవి

మనసే బలిగా కోరకుమా

ప్రేమా ప్రేమే పంచకుమా... విధికే వరమీ వలపు సుమా.....ఓ ఓ ఓ

కలసిన మనసులు విడిపోలేవు జన్మలు ఎన్నైనా

 చెలియా చెలియా వినవా కలతే కోతే నెలవై... హృదయం రగిలే పగిలే 

ప్రియురాల యదలో నీ ఆలాపన.. విడిపోదే మౌనం నన్ను కమ్మేసినా..
అలవో కలవో నడిచే శిలవో... ప్రియతమా.....

                                                            దేవుడు


                                                          మనసిచ్చినవాడికే మనసు లేదు
                                                          మనకిచ్చాడు కానీ పంచుకోలేదు
                                                          దేవుడు చేసిన బొమ్మ మనిషయ్యింది
                                                          బొమ్మ చేసిన దేవుడు రాయయ్యాడు.
  
                                                          మనస్సుకు మారుపేరు కన్నీళ్ళు
                                                           అందుకే దేవుడెప్పుడూ ఏడవడు.
                                                          మనిషికి మనిషే తోడు
                                                          అందుకే ఒక్కక్కర్నీ విడగోడతాడు

                                                          దేవుడిలాగే మనిషీ పుడుతుంది.
                                                          కానీ పాశం, బంధం బలపడుతుంది
                                                         మనిషికీ మనిషికీ ముడిపెడుతుంది
                                                           కాలం ఖర్మం దాన్ని చెడగొడుతుంది                 
                                                          కట్టె మండితే బొగ్గవుతుంది
                                                           బొగ్గు మండితే బూడిదవుతుంది
                                                           బూడిద మండితే
                                                           ఏమౌతుంది ?
                                                          లోకమంతా దుఃఖం పరచుకొని ఉంది.
                                                          వేరే వేరే రూపాలలో అదే కనబడుతుంది
                                                          ఆశలో, ప్రేమలో, గెలుపులో, బ్రతుకులో
                                                          అదే దాచుకొని ఉంది, కాచుకొని ఉంది.
                                                                    
                                                          ఈ ఏడుపు  చూసి దేవుడు
                                                          మనకోసం అవతారమెత్తుతాడు
                                                           ఈ మనిషి కష్టాలు పడలేక
                                                            మళ్ళీ దేవుడైపోతాడు.

                                                          అనుభవాల సారం జీవితం
                                                          సంబంధాల సమాహారం జీవితం
                                                           కాలంతో  భాగాహారం మిగిల్చే
                                                          శేషం ఒక్క జ్జ్ఞాపకం.                                     
                                                            

                                                                                               - రసిఖ
                                                                  

Manam

                                మనం 

ఈ కవిత మన దేశ ప్రజల మానసిక పరిస్థితి మీద రాసినధి. ప్రతి మొదటి వాక్యం ఒక నాటి భారతం లోని  వారి గురించి, మనకి స్వాతంత్ర్యం తెచ్చి పెట్టిన వారి గురించి అయితే ప్రతి రెండో వాక్యం ఈ నాటి వారి గురించి.


పరతంత్రపు శృంఖలాలు తెంచుకున్న వీరులం
మహామహులు రగిలించిన చైతన్యపు వారసులం


స్వాతంత్రపు విజయాలను పంచుకున్న పౌరులం
డెమోక్రసీ నీడలోన రాచరికపు బానిసలం


కలం గళం పదం బలం నమ్ముకున్న యోధులం
ధనం  మదం దౌర్జన్యం మెచ్చుకునే భీరులం


ఏక మతం మానవతం నినదించిన నేతలం
జాతి కులం నాయకులకు ముఖ్యమనే మూఢులం


దేశ మాత సేవలోన త్యాగ భావ యోగులం
నోటు ముందు వోటు తలను వంచుతున్న హీనులం


విద్య  లేని కాలమందు విచక్షణా జ్ఞ్యానులం
సాటిమేటి విద్యలున్న నేటి వింత మూర్ఖులం


                                                                                                  - రసిఖ